Pięć głównych konwencjonalnych technologii badań nieniszczących obejmuje badania radiograficzne (RT), badania ultradźwiękowe (UT), badania magnetyczno-proszkowe (MT), badania penetracyjne (PT) i badania prądami wirowymi (ET).
Badania radiograficzne (RT)
Badania radiograficzne wykorzystują promienie rentgenowskie lub gamma do penetracji obiektu i wykrywają zmiany intensywności transmitowanych promieni, aby określić, czy wewnątrz obiektu znajdują się defekty oraz ich lokalizacja i rozmiar. Metoda ta nie uszkadza badanego obiektu i jest szeroko stosowana w przemyśle.
Badania ultradźwiękowe (UT)
W badaniach ultradźwiękowych wykorzystuje się zasadę, że fale ultradźwiękowe odbijają się, gdy napotkają defekty podczas propagacji w obiekcie, i określa defekty wewnątrz obiektu na podstawie analizy kształtu odbitej fali, czasu przybycia i innych informacji. Metoda ta nie niszczy części ani materiałów, można ją przetestować bezpośrednio na miejscu i jest bardzo skuteczna.
Badanie cząstek magnetycznych (MT)
W badaniu magnetyczno-proszkowym wykorzystuje się fakt, że po namagnesowaniu materiałów ferromagnetycznych w polu magnetycznym defekty przyciągają proszek żelaza, tworząc widoczne defekty. Metodę tę często stosuje się do sprawdzania drobnych pęknięć lub innych defektów na powierzchni materiałów ferromagnetycznych.
Badania penetracyjne (PT)
W badaniu penetrnetowym wykorzystuje się zasadę działania kapilarnego w celu naniesienia barwników barwiących lub fluorescencyjnych na badaną powierzchnię. Barwniki wnikną w wady powierzchni. Po usunięciu nadmiaru barwników wady uwidaczniają się poprzez reakcje barwienia lub fluorescencji.
Testowanie prądami wirowymi (ET)
Badanie prądami wirowymi wykorzystuje zmienne pole elektromagnetyczne do generowania prądów wirowych w badanym metalu i określa, czy w materiale metalowym występują defekty, analizując zmiany prądów wirowych. Ta metoda jest odpowiednia dla materiałów przewodzących i jest często stosowana do kontroli sprzętu, takiego jak rurociągi i zbiorniki ciśnieniowe.
