Głównymi składnikami atmosfery są azot, tlen, argon, para wodna i dwutlenek węgla. Zawiera także dwutlenek siarki, siarkowodór, dwutlenek azotu, amoniak i mgłę solną. Największy wpływ na korozję materiału mają tlen i para wodna. Mgła solna unosząca się w powietrzu przyspiesza korozję materiałów. W suchej atmosferze jest to korozja chemiczna w temperaturze pokojowej, a stopień utleniania jest niski. W wilgotnej atmosferze mamy do czynienia z korozją elektrochemiczną. Im wyższa wilgotność powietrza, tym grubszy film wodny zaabsorbowany na powierzchni materiału i tym większa szybkość korozji.
Rozwój stali odpornej na korozję atmosferyczną rozpoczął się na początku XX wieku. Pierwszym odkryciem był oczywisty wpływ miedzi i fosforu na odporność stali na korozję. Później pojawiła się słynna z całego świata stal Corten i stal odporna na korozję atmosferyczną, zwana także stalą trudnordzewiejącą.
Badania i rozwój stali odpornej na korozję atmosferyczną w Chinach rozpoczęły się w latach sześćdziesiątych XX wieku. W latach 1965–1979 19 rodzajów stali niskostopowych zawierających Cu, P, RE i Ti poddano testom narażenia atmosferycznego przez 15 lat w 10 różnych środowiskach, w tym wietrznych i suchych, atmosferze przemysłowej, wilgotnych obszarach miejskich i wiejskich oraz uzyskano cenne dane z pierwszej ręki. W 1984 roku opracowano chińskie normy dotyczące stali odpornej na korozję atmosferyczną (GB4171-84 i GB 4172-84), obejmujące trzy gatunki stali o wysokiej odporności na warunki atmosferyczne: 090CuPCrNi-A, 09CuPCrNi-B, 09CUP i cztery gatunki stali odpornej na warunki atmosferyczne konstrukcje spawane: 16CuCr, 1MnCuCr, 15MnCuCr oraz 15MnCuCr-QT.
rura bez szwu walcowana na gorąco
